Ο τραχανάς του χειμώνα

Ο τραχανάς του χειμώνα

Ο τραχανάς έμπαινε στο σπίτι, πριν μπει ο χειμώνας.Ήταν ήδη έτοιμος από το καλοκαίρι.

Φυλαγμένος σε πάνινες σακούλες,δεμένες κόμπο, να μην παρει υγρασία.Κάθε σπίτι είχε το δικό του-ξυνό,γλυκό,με γάλα ή με νερό- κι ας έμοιαζαν όλοι στο μάτι.

Θα τολμήσω να πω πως για χρόνια, ο τραχανάς στάθηκε παρεξηγημένος στο τραπέζι μας.

Φαγητό φτωχικό, φαγητό της ανάγκης, το λέγαμε.Πολλοί από μας,ώσπου να μεγαλώσουμε και να φύγουμε απ το χωριό,δεν θέλαμε ούτε να το ακούμε.

Μα ο χρόνος αλλάζει τη ματιά και μαζί της αλλάζει και η μνήμη.

Ο τραχανάς δεν ήταν ποτέ τροφή.Ήταν ο κόπος του καλοκαιριού,που φυλαγόταν για τον χειμώνα.Ήταν τα χέρια της μάνας και της γιαγιάς που ζύμωναν,άπλωναν,περίμεναν. Ήταν η γνώση του τόπου,περασμένη χωρίς λόγια,από γενιά σε γενιά.

Και αν κάτι μένει πιο έντονα απ’ όλα,δεν είναι η εικόνα,αλλά η μυρωδιά. Ο ξινός τραχανάς,απλωμένος στα σεντόνια της αυλής,είχε μια βαριά γνώριμη μυρωδιά.Μύριζε γάλα,που ξίνιζε στον ήλιο, χώμα ζεστό,υπομονή.Έμπαινε στα ρούχα, στα σπίτια,στις μέρες.Δεν άρεσε σε όλους΄μα όποιος μεγάλωσε μ’αυτήν , την κουβαλά ακόμη μέσα του.

Τον χειμώνα το τσουκάλι έμπαινε στη φωτιά. Χωρίς βιασύνη .Λίγο νερό,λίγο αλάτι,ίσως μια κουταλιά βούτυρο, μια στάλα λάδι και ανακάτεμα σιωπηλό. Ο τραχανάς έδενε και μαζί του έδενε το σπίτι. Τάιζε σώματα και κράταγε ανθρωπους όρθιους. Στα χωράφια ,στα δύσκολα στα λίγα.

Σήμερα ο τραχανάς δεν είναι ανάγκη , είναι ανάμνηση. Είναι τρόπος ζωής που χάθηκε σιγά,χωρίς θόρυβο.

Όσο υπάρχει κάποιος να θυμάται τη μυρωδιά του απλωμένου ξινού τραχανά,να τον βράζει αργά και να σωπαίνει , ΕΝΑ κομμάτι της Αρκαδίας θα παραμένει ζωντανό!

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ

Αρθρογράφος Εργαστηρίου Δημοσιογραφίας ΚΑΠΗ Τρίπολης